Różnice

Różnice między wybraną wersją a wersją aktualną.

--- kanclerz_idzi [2025/12/17 15:07] – gerion
+++ kanclerz_idzi [2026/07/08 09:36] (aktualna) – [Ambroż do Idziego] gerion
@@ Linia 96: / Linia 96: @@
 Ambroż ze Świdnicy,\\
 Princeps Alba Amnis\\
+====Ambroż do Idziego====
+AD 1225, 7 marca
+Czcigodnemu w Chrystusie Ojcu, Kanonikowi Idziemu, Kanclerzowi Dworu Jego Książęcej Mości Henryka,\\
+Ambroż ze Świdnicy, Princeps Zgromadzenia Alba Amnis, przesyła należny pokłon, życząc zdrowia, pokoju i nieustannego światła Ducha Świętego.
+Niech łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa nie odstępuje Ciebie ani wszystkich, którym powierzona została troska o sprawy Kościoła i księstwa.
+Uznaję za powinność donieść Waszej Miłości o wydarzeniu osobliwym, które miało miejsce w Świdnicy i którego świadkami byli niemal wszyscy mieszkańcy grodu.
+Gdy słońce stanęło w zenicie, a gwar targowy napełniał ulice, nagle ucichły wszelkie rozmowy i śpiewy, jak gdyby niewidzialna ręka odebrała ludowi mowę. Wówczas od strony traktu rychbachskiego przybył orszak niezwykły. Na potężnym białym rumaku jechał mąż mieniący się Ziemowitem, synem Piasta, odziany w kolczugę błyszczącą niby złoto. Towarzyszyło mu dziesięciu zbrojnych w czarnych płaszczach, bez herbów i znaków, a za nimi wóz zaprzężony w cztery konie.
+Przybyły, stanąwszy przed ludem, donośnym głosem oznajmił, iż przybywa odebrać kamień, który niebiosa zrzuciły na ziemię śląską, twierdząc iż nie należy on ani do biskupów, ani do książąt, lecz do prawowitego dziedzica piastowskiej korony. Następnie wszedł do miejsca, gdzie przechowywano ów kamień i po krótkiej chwili wyniósł go własnymi rękami,
+choć jak powszechnie wiadomo wcześniej ledwie dziesięciu silnych mężów zdołało go wydobyć z ziemi.
+Na widok tego czynu cały lud padł na kolana. Jedni płakali, inni wołali o cudzie, a jeszcze inni czynili znak Krzyża. Orszak zaś odjechał w ciszy, nie napotkawszy żadnego oporu.
+Im dłużej rozważam wszystko, co widziałem i co przekazali mi świadkowie, tym bardziej dochodzę do przekonania, iż wydarzenie to może wykraczać poza zwykłe dociekania zarówno ludzi uczonych, jak i duchownych. Nie
+śmiem wydawać sądu tam, gdzie brak pewności, jednak trudno nie zastanowić się nad niezwykłym posłuszeństwem tłumu, nad powszechnym oszołomieniem mieszkańców oraz nad bezradnością straży grodowej, która choć liczna, nie uczyniła nic.
+Jeżeli zatem Wasza Miłość, za wiedzą i zgodą Kościoła oraz kancelarii książęcej, uznałaby to za rzecz pożyteczną, bracia Alba Amnis gotowi są pochylić się nad naturą owych wydarzeń, nie po to by wydawać wyroki, lecz aby oddzielić złudzenie od prawdy i jeśli taka będzie wola zwierzchników, służyć swą wiedzą tam gdzie sama obserwacja nie
+wystarcza. Wiadomym jest bowiem, iż bywają zjawiska, których przyczyna nie leży ani w sile ramienia, ani w ludzkim rozumowaniu.
+Co zaś tyczy się samego kamienia, który spadł z niebios, w tej materii całkowicie zawierzam roztropności i nauce czcigodnego ojca Konrada. Po zbadaniu przedmiotu uznał on, iż nie nosił on w sobie znamion świętości
+ani nie objawiał natury relikwii czy przedmiotu poświęconego. Nie znajduję powodów, by powątpiewać w jego osąd, i dlatego również ja powstrzymuję się od przypisywania owemu kamieniowi pochodzenia cudownego, choć samo jego pojawienie się pozostaje zagadką.
+Pragnę także wspomnieć o zdarzeniu mniej doniosłym, lecz godnym odnotowania. Miejscowy proboszcz, uniesiony gorliwością większą niż roztropnością, słowem przykrym i niegodnym obraził wysłannika Jego Ekscelencji Biskupa. Nie mnie osądzać ludzi Kościoła, lecz sądzę, iż podobne nieporozumienia łatwiej rodzą zamęt niż przynoszą pożytek sprawie.
+Niech Wszechmogący obdarza Cię zdrowiem i mądrością, a wszystkie decyzje podejmowane dla dobra Kościoła i księstwa prowadzi ku pomyślnemu końcowi.
+Ambroż ze Świdnicy\\
+Princeps Zgromadzenia Alba Amnis\\
+====Ambroż do Idziego====
+AD 1225, 10 marca
+Czcigodnemu w Chrystusie Ojcu, Kanonikowi Idziemu, Kanclerzowi Dworu Jego Książęcej Mości Henryka,\\
+Ambroż ze Świdnicy, Princeps Zgromadzenia Alba Amnis, przesyła pokorne pozdrowienie oraz niniejsze uzupełnienie do poprzedniego pisma.
+Niech Najwyższy zachowa Cię w zdrowiu i darzy roztropnością, albowiem sprawy, o których donoszę, zdają się splatać niczym korzenie starego dębu, których początku niełatwo dociec.
+Po zapieczętowaniu mego poprzedniego listu dotarły do mnie wiadomości, które uznałem za godne niezwłocznego przekazania Waszej Miłości.
+Bracia naszego Zgromadzenia, przebywając w jednej ze świdnickich gospód, byli świadkami spotkania człowieka podającego się za uczonego pochodzącego z Saksonii, niejakiego Benedictusa. Mąż ów odznaczał się znacznym wykształceniem, władał łaciną bez najmniejszego trudu i zdawał się posiadać niemałe środki, choć nie zdradzał, komu służy ani z czyjego
+polecenia podróżuje. Naszą uwagę zwróciły również monety jakimi płacił, gdyż były to srebrne weneckie monety, niezwykle rzadkie w tych stronach.
+Może i nie byłby w tym nic aż tak osobliwego, gdyby nie osoby, z którymi prowadził rozmowy.
+Do gospody przybyli bowiem Kuno von Wittkamp oraz Zbych z Jugowa, a wraz z nimi znaczna liczba ludzi zbrojnych. Jak powszechnie wiadomo, obaj należą do grona rycerzy, których bardziej sławią pożary niż turnieje, a lud prosty nazywa ich raubritterami, gdyż częściej żyją z rabunku niż z prawa.
+Z obserwacji moich towarzyszy wynika, iż pomiędzy wspomnianym Sasem a owymi rycerzami doszło do przekazania znacznej zapłaty. Z rozmów prowadzonych półgłosem można było wnosić, iż wynagrodzenie stanowiło zapłatę za splądrowanie pewnego klasztoru. Nazwy owego miejsca nie zdołano usłyszeć, lecz sami rycerze nie sprawiali wrażenia ludzi, którzy mieliby wątpliwości co do źródła swego zarobku.
+Straż grodowa nie podjęła żadnego działania. Nie śmiem ganić tej decyzji, albowiem liczebność zbrojnych była niemała, a pochopna interwencja mogłaby przynieść więcej szkody niż pożytku. Roztropność nakazuje czasem odłożyć miecz, gdy rachunek sił nie sprzyja sprawiedliwym.
+Nie wiem, czy człowiek mieniący się uczonym z Saksonii ma jakikolwiek związek z niedawnym pojawieniem się Ziemowita i zabraniem kamienia, o którym pisałem wcześniej. Byłoby nierozważnością twierdzić to bez dowodów. Jednakże bliskość czasu obu wydarzeń, obecność licznych najemnych mieczy oraz niezwykła śmiałość przedsięwzięć każą zachować ostrożność i nie odrzucać podobnego przypuszczenia.
+Wedle ostatnich wiadomości orszak Ziemowita wraz z tajemniczym kamieniem skierował się ku Przełęczy Kowarskiej, gdzie ślad jego urywa się w sposób równie nagły, jak się pojawił. Jedni mówią o górach, inni o lasach, jeszcze inni utrzymują, iż rozpłynął się niczym poranna mgła. Do naszych uszu trafiły również plotki o jakimś jego związku z tamtejszymi górnikami i hutnikami. Tak rozbieżne świadectwa nie pozwalają dziś wydać pewnego sądu.
+Zamierzam przeto wysłać kilku zaufanych ludzi naszego Zgromadzenia, aby dyskretnie obejrzeli okolice przełęczy i zwrócili uwagę na wszystko, co mogłoby wydać się niezwykłe. Nie będą oni występować w imieniu księcia ani Kościoła, lecz jako podróżni i badacze dróg, aby nie wzbudzać niepotrzebnego niepokoju. Jeżeli ich starania przyniosą wiadomości godne uwagi, bezzwłocznie przekażę je Waszej Miłości.
+Modlę się, aby wszystkie te zdarzenia okazały się jedynie zbiegiem okoliczności, nie zaś początkiem zamysłu, którego prawdziwego celu jeszcze nie dostrzegamy. Częstokroć bowiem cień poprzedza nadejście burzy, zanim człowiek zdoła dostrzec chmury.
+Niech Wszechmogący ma w swojej opiece Jego Książęcą Mość, Ciebie, czcigodny Ojcze, oraz wszystkich, którym powierzono pokój ziem śląskich.
+Ambroż ze Świdnicy\\
+Princeps Zgromadzenia Alba Amnis