Stanisław Czeczenko

Stanisław Czeczenko – mag Domu Jerbiton, formalny princeps Zgromadzenia w Łęczycy, liczący sobie 101 lat. Jest jedną z najbardziej wyrazistych postaci Trybunału Nowogrodzkiego, uosabiającą dążenia do wzmocnienia polskiej i słowiańskiej tożsamości wewnątrz Zakonu Hermesa. Jako posiadacz Łagodnego Daru, Stanisław od dekad sprawnie porusza się na dworach możnowładców, budując sieć wpływów Łęczycy poza hermetycznymi murami

Rola/Funkcja

Stanisław pełni funkcję oficjalnego lidera i rzecznika Łęczycy, choć jego autorytet jest nieustannie wystawiany na próbę przez porywczych Tremere. Specjalizuje się w magii Intellego, Rego i Perdo (szczególnie w formach Mentem i Corpus), co wykorzystuje do dyplomatycznego wywierania wpływu oraz – w razie konieczności – niszczycielskich działań na polu bitwy. Jest również uznanym lutnistą, co ułatwia mu kontakty z polską arystokracją. W strukturach Zgromadzenia nadzoruje inwestycje w przedsięwzięcia kupieckie, dbając o ekonomiczne podstawy potęgi Łęczycy.

Związek ze Zgromadzeniem

Stanisław postrzega Zgromadzenie Alba Amnis, a w szczególności postać Ambroża, jako naturalnego sojusznika w swojej wielkiej politycznej grze. To on był jednym z pierwszych Magów, którzy dostrzegli potencjał śląskiego bractwa i zaoferował mediację w sporach z Trybunałem Nowogrodzkim. Podczas Konklawe w 1221 roku Stanisław podniósł głos w obronie interesów magów z ziem polskich i czeskich, de facto stając się rzecznikiem dążeń secesyjnych, które mogłyby objąć również Alba Amnis. Dla Ambroża jest mentorem w sprawach dyplomacji, choć jednocześnie ostrzega go przed zbytnim uwikłaniem w długi wdzięczności wobec możnych.

Wygląd/Znaki Szczególne

Mimo przekroczenia setnego roku życia, Stanisław trzyma się prosto, choć cierpi na reumatyzm i okresowe bóle pleców. Jego wygląd jest efektem regularnego zażywania eliksirów długowieczności, co pozwala mu zachować prezencję godną dworzanina. Często podróżuje w rycerskim rynsztunku: nosi półkolczugę i tarczę, które dzięki magii Rego Terram są nienaturalnie lekkie. Jego oręż – włócznia, długi miecz i sztylet – są umagicznione przez Tomasza, by zadawać dotkliwe rany. W sytuacjach formalnych występuje w bogatych szatach, nie stroniąc od manifestowania swojego statusu.

Osobowość i Motywacje

Stanisław to zręczny manipulator i uparty dyskutant, który nienawidzi sprzeciwu. Jego główną motywacją jest patriotyzm i duma z przynależności do słowiańskiego kręgu kulturowego; żywi głęboką niechęć do wpływów germańskich (Zgromadzeń Renu), obwiniając je o zdradę Zakonu podczas Wojny Rozłamu. Marzy o utworzeniu samodzielnego Trybunału Zachodniosłowiańskiego, w którym magowie z Polski i Czech nie musieliby ulegać dominacji magów z głębi Rusi. Mimo swej politycznej przebiegłości, Stanisław posiada osobliwą słabość – paraliżujący lęk przed kotami. Wierzy, że tylko jedność i roztropność magów mogą ocalić ich dziedzictwo przed naporem „szarej plagi” Dominium i politycznymi ambicjami sąsiadów.

Przychylność