Zgromadzenie z Łęczycy to dobrze ufortyfikowany zamek położony na grzbiecie wzgórza, wśród łagodnych pagórków. Ma trudne podejścia od wschodu i zachodu oraz męczący szlak z południa, ale do grodu i kasztelanii Łęczyca prowadzi łatwa droga z północy.

To jedno z najbardziej wojowniczych zgromadzeń w Trybunale Nowogrodzkim – ma silny oddział grogów, gotowy do odpierania ataków, szczególnie ze strony rywalizujących z nimi zgromadzeń z Renu. Wielokrotnie odpierali oblężenia i uczestniczyli w Wojnach Czarodziejów. Łęczycanie żywią głęboką niechęć do Niemców, obwiniając ich o dawne zdrady i konflikty wewnątrz Zakonu Hermesa. Germańskie nacje są wrogiem zżeranym przez zazdrość, urazę i poczucie winy. Czy to Łęczyca zdradziła Zakon Hermesa w Wojnie Rozłamu? Nie! To Germanie! Czy to Łęczyca nadużyła i zubożyła lokalne zasoby vis? Nie! To Germanie! A jednak to niemieckie przymierza oskarżają niewinną Łęczycę o zdradę i porzucenie! Silny zewnętrzny wróg pomaga utrzymać w jedność dość zróżnicowanych poglądowo Magów Łęczycy.

Łęczyca jest kluczowym punktem w napiętej relacji między Trybunałem Nowogrodzkim a Renem. Korzenie tego sporu ze Zgromadzeniami Renu są starożytne i złożone. Łęczyca odziedziczyła całą niechęć, jaką Trybunał Renu czuł, gdy Grand Silesia porzucił swego fundatora. Łęczyca stała się kuszącym celem dla zubożałych Zgromadzeń reńskiego trybunału. Szczególnie Durenmar (Domus Magna Bonisagus) oskarża ich o zdradę i dąży do zmiany granicy Trybunału Renu na wschód. Jednak Trzy Jeziora, inne nowogrodzkie zgromadzenie, widzi w Łęczycy ważną linię obrony przed wpływami zachodnimi – istnieje między nimi Portal Hermesa, a magowie Trzech Jezior regularnie odwiedzają Łęczycę.

Co ciekawe dwa „słowiańskie” Zgromadzenia Reńskie nie mają żadnych problemów z Nowogrodem. Crintera jest wręcz dumna z dokonań Prypeć Maior, a Irencillia nie jest zainteresowana chowaniem urazy do słowiańskich braci.

Magowie z Łęczycy są także niechętni zakazowi współpracy z królami i szlachtą. Trzy dekady temu zostali ukarani wysoką grzywną vis za dostarczanie polskim możnowładcom informacji o niemieckich najazdach.

1. Stanisław Czeczenko (Jerbiton) – formalny lider zgromadzenia, choć w praktyce jego autorytet jest często podważany przez innych magów, zwłaszcza Tremere. Doskonale dogaduje się z ludźmi, bywa na dworach lokalnych możnych i inwestuje w handel. Chciałby być znaczącą figurą w polityce Zakonu, ale jego skuteczność jest kwestionowana – to nie jego talenty, a mury, Aegis i drużyna wojowniczych grogów zapewniają Łęczycy przetrwanie.

2. Kasina i Frania Popowicz (Merinita i Tremere) – bliźniaczki o niezwykłej więzi magicznej. Ich moce rosną, gdy są blisko siebie, i słabną, gdy są oddalone o ponad 100 kroków.

• Kasina (Merinita) jest chaotyczną, spontaniczną i ekscentryczną czarodziejką, uwielbiającą płatac figle i psoty.
• Frania (Tremere) to jej absolutne przeciwieństwo – poważna, zdyscyplinowana i oddana sprawie zgromadzenia. Choć wspiera Stanisława, to jednocześnie dąży do przejęcia kontroli nad zgromadzeniem i trzyma w ryzach Ruprechta de Solange, drugiego Tremere w Łęczycy.

3. Tomasz Klimowicz (Verditius) – najstarszy mag w zgromadzeniu (133 lata), wybitny rzemieślnik i twórca magicznych przedmiotów. W młodości tworzył insygnia dla polskich królów, ale Zakon zniszczył te dzieła, by ukrócić jego ingerencję w sprawy monarchii. Nadal podróżuje do Włoch, by rywalizować w konkursach Verditiusów.

4. Ruprecht de Solange (Tremere) – dawny francuski szlachcic, który przybył do Polski 40 lat temu, by się „zahartować”. Dowodzi oddziałem grogów w Łęczycy i marzy o narzuceniu większego porządku w zgromadzeniu. Aby to osiągnąć, musi pokonać Franię Popowicz w certámen – do tej pory bezskutecznie.

5. Sonja Janowicz (Bjornaer) – jej „zwierz serca” to borsuk. Została umieszczona w zgromadzeniu w ramach politycznych układów z Crinterą. Choć nie angażuje się w lokalne intrygi, jest nieocenioną obrończynią Łęczycy i czuwa nad zwierzętami oraz stadem koni zgromadzenia.

6. Bartłomiej Ochowski (Mercere) – jedyny Czerwonoczapki w Trybunale Nowogrodzkim obok Susan z Wicklow. Nie posiada Daru, więc korzysta z magicznych przedmiotów stworzonych przez magów Łęczycy. Regularnie podróżuje między zgromadzeniami w Renie, Transylwanii i Rzymie, przekazując wiadomości i oficjalne skargi.

7. Jan Kolski (Criamon) – znany jako Szalony Mag Wschodu. W 1206 roku doświadczył długiego Zmierzchu, w trakcie którego prorokował przez dwa tygodnie. Spisano jego wizje („Mowa Jannesa”), ale większość z nich jest niezrozumiała. Po tym wydarzeniu nigdy już nie rzucił zaklęcia. Wędrował po wszystkich zgromadzeniach i obozach Kumanów, aż zaginął w 1216 roku.

• Dostęp do duchowieństwa